बेन्च पाटनर

भोलीपल्ट कक्षा बाह्रको परिक्षा थियो, परिक्षाको तयारी भन्दा पनि मलाई मेरो सिट पाटनर कस्तो पर्ला भन्ने कुराले भित्रभित्रै पेट पोलीरहेको थियो। SLC र एघारको परिक्षाको अघिल्लो दिन पनि म यस्तै सोचको शिकार भएको थिए। परिक्षामा सोधिने प्रश्नको उत्तर आउछ/आउदैन भन्दा त्यो मेरा/मोरी कस्तो पर्ला भन्ने चिन्ता हुन्थ्यो मलाई। यदि म भन्दा नि खत्तम पर्यो भने? परिक्षाको बिचबिचमा यो के हो? त्यो के हो? यो सिकाइदे.. त्यो सिकाइदे.. भनेर डिस्टर्भ गर्ने खालको पर्यो भने त लास्टै र्याक पो हुन्छ त .. तर के था उल्टै मलाई सिकाइदिने खालकी  ट्यालेन्ट मोरी पनि त पर्न सक्छ नी, पुरै विउटी उइत ब्रेन डेन्जरस कम्बिनेसन भन्या जस्तै मोरी पर्यो भने त लट्री नै लाग्थ्यो। यस्ता खयालहरु दिमागमा आउथ्यो अनी म एक्लै मनोवाद गर्न वाध्य हुन्थे.. ..

प्रथम परिक्षा अंग्रेजिको थियो, नेपाल हो बन्द र हर्ताल नभएको दिन हुन्थेन, त्यो दिन पनि बन्द नै थियो। घुम्ने कुर्चीमा बसेर अर्डर दिने भुँडेहरुको खेलले हामी जस्ता बिद्यार्थीहरुले कसैले नपाएको दु:ख पाएका छौ। परिक्षा त दिनै पर्यो क्यार, बज्याँहरुलाई सराप्दै साथीलाई फोन गरेर बोलाए.. घनिष्ट मित्र भएर होला बोलाउने बित्तिकै बाइक लिएर आयो अनी सुकेधारा स्थित न्यू मिलिनियम कलेज तर्फ लाग्यौ जहाँ मेरो परिक्षा सेन्टर परेको थियो। बिद्यार्थीहरुको भिड थियो, कोई कोई गेस पेपर, किताब, कपी पल्टाएर अफ्नै सुरमा पढेको जस्तो नाटक गर्दै थिए त कोई कोई चै ग्रुप ग्रुपमा अफ्नै तालमा गफ गर्नमा मस्त थिए। मेरो दिमागलाई भने त्यै सिट पाट्नर कस्तो पर्ला भन्ने कुराले छोडेको थिएन…. ।

परिक्षा हल भित्र प्रबेश गरेँ. . . . .22718959 मेरो सिम्बोल नम्बर, लास्ट बेन्च बाट सिट खोज्दै आँए, सिम्याझ्याक्ने के हो यो सिट प्लानिङ? एस्पाली पनि फस्ट बेन्चमै परिएछ। जिल्ला स्तरीय देखि एघारको वोर्ड एकजाम सम्म सबै परिक्षामा फस्ट बेन्चमा परेको थिए एस्पाली चै अरुनै बेन्चमा परिएला भन्ने कत्रो आशा गरेको थिए त्यो आशा एकैछिनमा निराशामा परिणत भएको थियो। लास्ट बेन्चमा परेर चिट चोर्ने त हैन तैपनि फस्ट बेन्चमा बस्न अली अफ्ट्यारो लाग्थ्यो। स्कूल कलेजमा सधै लास्ट बेन्चमा बस्ने बानी आफूलाई लास्ट बेन्च नै प्यारो.. केही छैन यस्ता मु* फस्ट बेन्चमा बसेर यस्ता जाँ* परिक्षा त कती दिइयो कती यो पनि दिइन्च मनमनै भन्दै आफ्नो सिटमा गएर बसे।

घण्टी बज्यो प्रश्न पत्र बाँड्न सुरु भयो, त्यो बेलासम्म म फस्ट बेन्चमा परे भनेर दु:खी हुनुमै ब्यस्त रैचु क्यारे सिट पाट्नरको वास्तै भएन। खै त मेरो सिट पाट्नर? मर्यो कि क्या हो? कोइसन बाँड्न थालिसक्यो अझै मुन्ट्या छैन त। :/ लगभग दश मिन्ट जादा सम्म आएको थिएन, म चै आफ्नो उत्तर पुस्तिकामा उत्तर लेख्न ब्यस्त हुन थाले। “may i come in sir?” ढोकाबाट एउटा मधुर आवाज आयो। सबै जनाले ढोकातिर हेर्यो मेरो आँखा पनि ढोकातिरै गईसकेको थियो। ढोकामा एउटी केटी उभिएकी थिई। छुदा पनि दाग लाग्ने जस्ती, सेतो सर्ट र खैयो स्कर्टमा उभिएकी उ सिम्पल तर एकै नजरमा मन चुँडाई लानेखालकी थीइ पुरै लभ याट फस्ट साइट गराउने खालकी थिइ। सिम्बोल नम्बर खोज्दै मेरै छेउको सिटमा आएर बसी। यताउती हेरेको कतिपय केटाहरु मेरै बेन्च तिर आँखा तन्काइ रहेका थिए.. आहा लट्री लाग्यो मलाई त भन्या जस्तो पाट्नर जो पाएँ….मनमनै भगवानलाई धन्यावात गरे SLC को जस्तो सिट पाट्नर नपार्दिएकोमा, SLC ताका त एस्ती केटी परेकी थीइ की कुरै नगरौ, नरामी भएनी जन्ने भएत हुन्थ्यो नी, छिनछिनमा यो सिकाइदेउ त्यो सिकाइदेउ भनेर धुरुक्कै परेकी थिई। कैरे छाती तीर हात हालेर लामो कागज निकाल्थी त कैले फरक भित्र हात घुसारेर अर्को कागझ निकाल्थी मलाई नै औडा पार्दिन्थी, त्याँ सम्म त ठिकै थियो मोरीले तिघ्राभरी लेखेर ल्याएकी रैछे, फरक माथी सारेर पुरै ताघ्रा देगाएर लेख्न थाली मलाई पो लाज लाग्या थ्यो…. धन्ध एसपाली चै राम्री केटी पर्यो तिघ्रै देखाएनी हेरीरहुँ जस्तो लाग्ने :P

मोरीसंग बोल्न मन थियो तर आँट थिएन परिक्षा हल भित्र बोल्न पनि भएन नी डिस्टर्भ होला, अली अली गुनगुन गर्या आवाज आयोकी गार्डले बलढ्याङ्ग्रा जत्रो आँखा पारेर खाँउला झै गरी घुरेर हेथ्यो। दुई घण्टाको घण्टी लाग्दा मैले लगभग सबै प्रश्नको उत्तर लेखी सकेको थिए। कतिपय परिक्षार्थीहरु त निक्लेर गई सकेका थिए। बच्चैदेखि बोर्डीङ स्कूलमा पढेको भएर होला अंग्रेजी मलाई सजिलै लाग्छ। % बढाउने बिषयको रुमा लिन्छु म अंग्रेजी बिषयलाई तर फिजिक्स र म्याथले चै दाँतबाट पसिना निकाल्थ्यो। मोरी आफ्नै सुरमा कपीमा टेक्नोटिप डटपेन डौडाइरहेकी थाई म भने आफ्नो कपी चेक गर्या जसरी छड्के नजरले मोरीलाई नियाल्दै थाए। मोरीको हट एण्ड सेक्सी ज्यान आँङै सिरिङ्ङ गराउने खालको थियो…..ति पोटीला गाला हिमाली भेगमा फलीरहेको ताजा स्याउका दाना जस्ता थिए, कर्याप्प टोकिहालुँ जस्तो, ओठ फेरी उस्तैक, रसले भरिएको ज्यामिरको केस्रा जस्तो मुखमा पानि निकाल्दीने, ओठमा भरिएको रस पान गरिहालु जस्तो लाग्ने। सिरिक्क मिलेको आँखी भौँ, अँधेरी रातमा चम्किधे तारा जस्ता ती आँखाहरु, गैरो लाम्चो मुहारको बिचमा रहेको त्यो सानो नाक, कैलो कैलो वर्णको घोडाको पुच्छर जस्तो कपाल, यस्तो लाग्छ मोरी संसारकै सबैभन्दा राम्री केटी हो। पुरै 32 गुणले सुसम्पन्न भएकी सुन्दरताकी खानी… जोसुकैको नजर उमाथि परेपछि हटाउन नसकिने खालकी थिई। म उस्को सुन्दरतामा निकै बेर हराएछु क्यार मोरी अस्जिलो माने झै गर्दै आफ्नो प्रश्न पत्र ओल्टाई पल्टाई गर्न थाली। के आएन? सोधुँ? बर्ता जान्ने किन हुनु? उस्को परिक्षामा भएको एकाग्रता किन भंग गरिदिनु? अँह सोधिन…. एकै छिनमा 2:45 मिनटको घण्टी बज्यो मोरी झन बेतोडले कलम डोडाउन थाली। हेण्ड राईटिङ पनि राम्रो रहेछ, हरफमा सर्लक्क हार मिलेर बसेको, एकै तिर ढल्केको, हेण्ड राइटिङलेनै मान्छे समार्ट छ जस्तो लाग्ने। एकछिन पछि लामो सास फेरेर पटट औँला पड्काउदै कपी पल्टाएर जुरुक्क उठी अनी मलाई वास्तै नगरी आफ्नो बाटो लागी। लगभग 2 घण्टा 45 मिनट जती संगै एउटै बेन्चमा बसियो मोरी कस्ती टिमुर्केकी रैछे झै लाग्यो, वास्तै पो गरिन त तर उल्लाई के मत्लब? सबै केटी राम्री हुदैनन् राम्री जती हाम्री हुदेनन् भन्थे होला सायद, मोरीलाई पनि कुन चै भुस्तिघ्रेले बुकिङ गरिसकेको हुन पर्छ…

बाहिर निस्केर एताउती हेरे, मोरीलाई देखिन, बाटोमा फर्किने बेला पनि मोरीको त्यो मन मोहक तस्विर आँखामा नाच्न आई रह्यो। राती सपनीमा पनि संगै बेन्चमा बस्न आई..

क्रमस….

https://d19tqk5t6qcjac.cloudfront.net/i/412.html

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s